Musicalgroep Hoevelaken

Musicalgroep Hoevelaken introductie Ester

Ester is een klein, maar uiterst meeslepend en in sommige opzichten humoristisch Bijbelboek. Een godloos boek. Een legende die ieder jaar op het joodse poerimfeest in z'n geheel wordt gelezen. Met alle rituelen vandien.

Het verhaal van Ester leent zich heel goed voor een musical. Het kent veel aantrekkelijke theatrale momenten. Bovendien heeft het een actueel thema in zich.

Bij de voorbereiding van deze musical wilden we dit overbekende verhaal als nieuw laten klinken. Met herkenbare lijnen naar vandaag. We vonden er vele. Angstig veel eigenlijk.

Buiten de muren van het paleis van koning Ahasveros vonden we een ontheemd, weggevoerd volk. Mensen die anders zijn en daarom uitgekotst worden. Mensen die hun ware achtergrond moeten verloochenen, omdat ze bang zijn anders niet 'geaccepteerd' te worden. Of erger: anders hun leven niet meer zeker zijn. In het paleis de 'lange-leve-de-lol'-mentaliteit. Brood en spelen. Ramen dicht en je afsluiten voor wat er zich in je directe omgeving afspeelt. Wie daartegen in opstand komt, wordt verwijderd. 'Uit het patroon geknipt' zingt het koor in één van de liedjes. Zelfs koningin Vasthi , een principiële en intelligente vrouw die zich niet aan de grillen van Ahasveros wil onderwerpen, redt het niet. Weer wint de macht het van recht en gerechtigheid. Er is helemaal niets nieuws onder de zon. 'Later is er niet, want vroeger haalt haar in. Geschiedenis? We leren nooit! Dus toekomst heeft geen zin.' Om gek van te worden.

Een geschiedenis die zich, sinds de mensheid 'van God los is', herhaalt en herhaalt en herhaalt. En boven dat alles de wurggreep van de wet van Meden en Perzen. De wet van 'daar verander je toch niks aan, want het is nou eenmaal zo'.
Figuren als Haman voelen zich in z'n fatalistische denkwereld wel thuis. Inspelend op de onderhuidse angst van mensen om hun positie of welstand te verliezen, weet hij met platte algemeenheden mensen achter zich te krijgen. En het klinkt allemaal o zo redelijk wat hij zegt en voor je het weet sta je hem na te praten. 'Fascisme is een parasiet, die leeft van rotte peren. Het heeft aan een kans meer dan genoeg om jou te infiltreren.' Haman is niet uniek. Niet van voorbijgaande aard. Haman zit soms bij stukjes en beetjes in mensen. En komt soms meer of minder herkenbaar aan de oppervlakte. Moeilijk te bestrijden. Iedereen kan Haman zijn of Haman-trekjes hebben.
Maar gelukkig staat daar Mordekai tegenover. Iemand die niet knielt, niet buigt en zoekt naar recht en redding. En als je dan tegen de wet van Meden en Perzen oploopt, laat je je niet ontmoedigen. Je gaat door. Desnoods met een omweg. Mordekai en Ester ontmaskeren Haman. Zij zwijgen niet en stellen zo paal en perk aan het gluiperig gif dat racisme en fascisme heet. Er is toekomst mogelijk.